Ken je mij? – 6

Dat vraag ik altijd bij intakes van MBCT (mindfulness based cognitive training). En dan blijkt dat elke deelnemer anders in elkaar steekt. Geen verrassing, toch? Daarom vind ik het fijn om 1 op 1 training te geven. Eén deelnemer krijgt zo de aandacht die hij of zij verdient. Ik weet uit ervaring dat iedere deelnemer dominant of niet zo d0minant kan zijn, van moment tot moment en van situatie tot situatie. Eén deelnemer tegelijk kan kiezen. Alleen de trainer hoeft die keuze te genereren.

Kiezen

[Lees meer…]

Ken je mij? – 5

Roddels, die háát ik

Zo wil ik je mij graag laten kennen. Vooral kwaadsprekerij. Over anderen. Het wordt vaak gepresenteerd als een feit. Niet bij mij, want dat roept weer die vragen bij me op: wie, wat, waar, wanneer, hoe? Waarom misschien ook. Maar die vraag kan leiden tot betekenisgeving / het kan leiden tot suggestie.

Goede vragen stellen – een kunst

[Lees meer…]

Ken je mij? – 4

Afgelopen maandag stond er een artikel in Trouw over een boek dat verschenen was over Leonardo da Vinci, de schilder, het genie. Ik wil het boek wel lezen. Ik begrijp dat het vooral ook gaat over zijn genialiteit. Zo was hij vooral kinderlijk nieuwsgierig. [Lees meer…]

Ken je mij? – 3

Verdun

 

Dit zijn de maarschalken van de oorlog

[Lees meer…]

Ken je mij? – 2

Vorige week blogde ik over mij en mijn welzijn. Over wat we denken te weten en over dat een goed gesprek wonderen doet. Net las ik in de Correspondent over ‘Alledaagse helden.’ Dat bracht me wederom onder de indruk en het laat zien dat een goed gesprek geen kwaad kan om te weten wat er in de wereld speelt. Ik geef je nog een voorbeeld:

Zwemles

Iemand dit ik regelmatig zie was ervan overtuigd dat een kind dat in het zwembad net gered was door een zwembadopzichter ‘toch zeker wel Syrisch’ was. Waarop een andere persoon dit bij het gesprek zat, ‘ gewoon’ een Nederlandse moeder van vijf kinderen, aangaf dat zij haar kinderen ook geen zwemles had laten doen vanwege gebrek aan geld.

AMA

En nu mijn verhaal over iemand die ik ken en jij misschien niet:

Hij kwam op zijn 14e als alleenstaande minderjarige asielzoeker (AMA) door een weldoener vanuit Congo in Nederland. Daar woonde hij in een gezinsvervangend huis met 3 andere AMA’s en een jongerenwerker die hen in de gaten hield. Hij leerde Nederlands, ging naar het VMBO en het ROC. Inmiddels is hij verpleegkundige en teamleider in een borginstelling voor dementerende ouderen.

Wil je in een goed gesprek meer over hem weten?

Dat kan. Hij is toevallig mijn pleegzoon. Wat ik hier in dit verhaal heb gezet, is lang niet alles, vanwege het detail en vanwege de openbaarheid. Maar sommige (of veel) vluchtelingen zorgen goed voor ons in onze samenleving. Vraag maar.

Ken je mij?

Misschien wel. Doordat je mijn blogs hebt gelezen of doordat we op de één of andere manier verbonden zijn (vriendschap, familie).

Weet je hoe het met mij gaat?

Waarschijnlijk weet je dat ik MS heb. Secundair-progressieve MS. En waarschijnlijk weet je ook dat ik nogal dol ben op mindfulness (ik ben opgeleid als trainer). Het gaat meetal relatief goed met me. En nu, in de herfst niet. Daarom heb ik ook niet zoveel geblowd de laatste tijd. Maar waarom ik hier vooral mee bezig ben, is door een opmerking van mijn vader. Een bekende van ons vroeg hem hoe het met meegaat. ‘O, redelijk goed,’ antwoordde hij.

Klopt dat?

Het was al een opmerking van de zomer, langer geleden. Misschien was dat zo. Maar hij heeft het aan mij toen niet gevraagd. Misschien hoopte hij dat ik me zo voelde. Of misschien wilde hij de goede kant (van wie/wat?) laten zien. Hij heeft me toen in ieder geval niet gevraagd hoe het met me ging. Dus:

Een goed gesprek is handig

Vraag aan een ander zelf hoe het gaat. Het lijkt wel aardig, maar hecht aan wat ‘een ander’ zegt niet veel waarde. Ga liever een goed gesprek aan.

Een goed gesprek met – Mindfulness, voor alle leeftijden, voor alles wat je wilt

Een familielid van me is heel ziek. En, wat haar betreft, oud. Ik heb haar aangeboden om haar in te leiden in mindfulness. Maar zij vindt dat ze daar te oud voor is.

Is dat zo?

Dat weet ik niet. Maar als het waar is, dat de leeftijd van mensen stijgt naar 100 plus, dan leeft iemand van omstreeks 70 nog heel lang. En zou ik het niet handig vinden om al die tijd te lijden onder ‘ziek zijn’. Sowieso streven mensen vaak naar een zo hoog mogelijke leeftijd. Ik vraag me altijd af: ‘onder welke omstandigheden’?

Ik ben gelukkig

 

Zo lang die voorwaarde er is, en de omstandigheden relatief acceptabel, dan wil ik nog wel even. Ik denk dat mindfulness iedereen kan helpen, jong en oud. En een mens haalt er uit wat hem of haar vast. En laat andere dingen liggen. B deed mindfulness, maar mediteert niet meer zoveel. Het past hem niet. Hij is wel aanspreekbaar op elementen die we van mindfulness hebben geleerd. Ieder zijn ding, dus.

Maar te oud is niemand ervoor

Zeker als de gemiddelde mens nog zó lang moet dooremmeren.

 

 

Er is wat er is

Eerder zei ik al dat ik mijn ziekte had geaccepteerd. Dat is zo. Maar MS ontwikkelt zich. Ook bij mij. Zo kamp ik met pijn, continu en vooral ’s nachts. Dus accepteren is een ding. maar…

Wanneer is het erger? En voor wie?

Ik moet oppassen dat ik niet in die vragen blijf hangen. Dat kost energie. En die heb ik ook al te weinig. Mindfulness heeft me geleerd om ermee te zijn om dingen los te laten. Dat lukt, redelijk, maar ik kamp wel nog met een probleempje: ik voel me verantwoordelijk voor mensen die dat niet doen.  Bij de deelnemers van Hersenz, bijvoorbeeld. Zij denken niet energie te kunnen ‘regelen’. En dat kost mij weer energie.

Ik kreeg de diagnose ms (13 jaar na de eerste schip) en ik dacht ‘o, het zit dus niet tussen de oren.’ Ik heb ook altijd bewogen en mindfulness geleerd na mijn depressie (een symptoom van ms, zo bleek later). Daardoor beweeg ik redelijk en denken ,mensen dat het wel goed met me gaat.Dat is slechts ten dele waar.

Maar ik er niet meer over wil er niet over ‘nuilen’ (een woord dat ik me uit mijn studententijd herinner). Ik wil het zelf loslaten. MS is K… en, er is wat er is.

Iedereen beklaagt me.

Wil ik dat?

Lief dat iedereen me beklaagt, maar ik wil er niet teveel mee bezig zijn. Er is wat er is. Dat wil ik onthouden en uitdragen. Ik doe mijn best.

Grenzen stellen – echt

Net was ik bezig met het vervolmaken van mijn doelen voor Hersenz, voor de module energie. Dat zijn er vooralsnog twee: plannen en gemzen stellen. Een ander doel voor mij kan zijn om mijn eigen vermoeidheid te herkennen. Bij de doelen die ik voor mezelf heb gesteld herken ik zaken voor ‘gewone’ mensen. Grenzen stellen, bijvoorbeeld. Zo werd ik pas geconfronteerd met het gedrag van een mevrouw die vast leek te hangen aan haar wekelijkse zit plek. Ten minste, dat liet ze ons weten: ‘Ik moet steeds ergens anders naar toe, maar ik pas me wel aan.’

Zijn dat grenzen?

Ik weet het niet. Maar ze heeft het wel even laten weten. Een grens is toch wanneer je er niet over heen wilt gaan? Of als je het zegt en er tegelijk heel coulant afstand van doet? Voor mij zijn grenzen er niet vaak, maar ik wil er wél aan vasthouden. Ik weet dat ik dat moeilijk vind, vooral als ik er anderen, vaak dichtbij aan vast wil houden.

Maar als ik mijn energie wil houden, dan ga ik dat doen! Ik hou je op de hoogte.

Ik, klagen? Anderen ook?

 

Laatst werd ik geconfronteerd met het negatieve beeld dat menen van zichzelf en hun omstandigheden hebben. Iemand zei tegen me dat ze het wel  heel zwaar heeft. Terecht. Ze heeft mentaal en fysiek klappen gehad. Maar ze is al zeventig en een tijd geleden was een mens blij als zij of hij die leeftijd haalde.

Mag je klagen?

Natuurlijk mag dat. En tegelijk vraag ik me af waarom een mens klaagt. Om het aan iedereen te laten weten? En waarom? Maakt dat het dan niet zo erg?

Nieuwswaardenheorie

[Lees meer…]