Over dat wat we allemaal meestal graag doen - over effectieve non-verbale communicatie, zakelijk en privé
Dat herken ik wel. Het is moeilijk om wekelijks op een vast moment dingen te doen. Want ja, werk, sporten, gezin. En dan ben je misschien ZZP. Wel hard werken en het liefst op het moment dat het de opdrachtgever uitkomt. Niet te veel verdienen. En ja, je hebt gehoord over mindfulness. Dat lijkt je wel wat. Maar het komt je zelden uit. Financieel niet en op vaste tijden niet.
Zou jij ermee willen oefenen zoals jou dat uitkomt? [Lees meer...]
Iedereen die in zijn werk wel eens te maken krijgt met ‘de politiek’ kent het verschijnsel dat wat voor ambtelijke professionals vanzelfsprekend lijkt, dat niet per se is voor politici. Overwegingen en belangen van ambtenaren blijken niet altijd samen te vallen met politiek-bestuurlijke overwegingen en belangen. Dat maakt werken in een politieke omgeving soms lastig.
Dat maakt de wisselwerking tussen de ambtenaar en de politicus spannend en interessantWant [Lees meer...]
Kun je het je nog herinneren? Niet? Wel doen, hoor! Het lijkt een beetje een rare vraag, maar ik stel hem met een reden. Want we lopen onszelf vaak voorbij, maar we denken onszelf wel heel goed te kennen. Werkt dat ook zo voor jou?
Ik lees nu het boek Mindfulness voor Jongeren van David Dewulf. Er staan waardevolle dingen in. Omdat ik mij bijzonder verbonden voel met mindfulness en aandacht voor het hier en nu, vind ik het een prettig leesbaar boek. Ik geloof ook in de kracht van aandacht, juist voor jongeren die ‘opgroeien’ in een ‘nieuwe wereld’, die spannend is en veel mogelijkheden biedt én die vraagt om de juiste beleving ervan door iedere wereldbewoner. Mindfulness wordt al vaak ingezet bij jongeren, want zij kunnen baat hebben bij juiste focus op aandacht, hier en nu, bijvoorbeeld bij ADD, ADHD, maar ook bij het leven ‘aankunnen’.
Het boek van David Dewulf en meer goedbedoelde adviezen over mindfulness voor jongeren roepen wel wat vragen bij me op.
Als adviseur / (mindfulness)trainer , met veel prettige ervaringen met jongerencommunicatie, en als mindfulness based cognitive (MBCT))trainer, wil ik beide zaken graag met elkaar koppelen. Ik geloof namelijk in de kracht van aandacht, juist voor jongeren die ‘opgroeien’ in een ‘nieuwe wereld’, die spannend is en veel mogelijkheden biedt én die vraagt om de juiste beleving ervan door iedere wereldbewoner. Ik ben ook van mening dat jongeren, met wat begeleiding, best kunnen uitkomen voor wat ze willen en dat ze daar zelf hun actieve bijdrage aan kunnen leveren.
Mail / bel / skype me of reageer op dit bericht en ik neem snel contact met je op. Ik hoor of lees graag je ervaringen, positief of negatief. Ik wil ze gebruiken in mijn strooptocht naar de mogelijkheden die mindfulness kan bieden voor jongeren. En daarom wil ik óók graag negatieve ervaringen lezen of horen. Die kunnen ook belangrijk zijn. Ze vertellen me misschien dat wij ouderen een verkeerd beeld hebben van de behoeften van jongeren en mindfulness. En dat jongeren veel beter weten hoe je hen de juiste aandacht kunt geven.
Wanneer en waar was dat, weet je nog? Vaak wordt er gelachen wanneer we samen met anderen zijn. Om wat ze doen of wat ze zeggen of om wat ze met je delen of jij met hen. Wikipedia zegt over humor: Humor is het vermogen om iets wat grappig, amusant of geestig is aan te voelen, te waarderen of tot uitdrukking te brengen. Humor kan ook een aanduiding zijn van de expressie van iets komisch of grappigs in woord, daad of geschrift.
In deze betekenisgeving wordt humor gekoppeld aan ‘tot uitdrukking brengen’, aan interactie. Dat is wat mij betreft wel een belangrijke voorwaarde: humor ervaar je samen. Alleen lachen is volgens mij niet zo leuk als samen lachen. In dat uitgangspunt kun je zien dat humor en een goed gesprek goed samen gaan.
Gisteren las je mijn blog over wat belangstelling voor je gesprekspartner kan doen met het effect / resultaat van jullie gesprek. En hoe dat vooral bruikbaar is in een verkoopgesprek. Vandaag doe ik daar graag een schepje bovenop, met verbinding.
Is dit geen land meer?In de NRC Next van vandaag staat een artikel dat hier over gaat. Zelfzucht van de Nederlander staat hierbij centraal. Ik ga je hier niet vermoeien met krantenartikelen en al helemáál niet met een ontploft kabinet. Wat ik denk te zien in een titel als deze is dat we een goed gesprek, een écht goed gesprek te weinig voeren. Vaak gaat het zo:
Ik heb een hekel aan van die salesmensen, die vooraf in een glad verkoperspak gaan vertellen wat ik / jij, écht moet hebben. Als je instemt doe je dat misschien wel om van het gez… af te zijn. Ken je dat fenomeen ook van die studenten die aan de telefoon een verzekering of een energiebedrijf of iets anders verkopen? Gestoord word ik ervan! Ik ben gelukkig met het bel-me-niet-register en soms hebben ze nóg trucjes om dat te ontwijken! Overigens kun je je afvragen of je dan nog kunt spreken van een gesprek, als de zendingsdrang van die ander zó groot is dat jij het gevoel hebt niet aan bod te komen. In het geval van een verkoopgesprek verwacht jij toch ook een oprecht persoon die weet wat jou beweegt? Jij doet het anders, als je iets wilt verkopen in een gesprek, niet?
Deze stelling werd gechecked in NRC Next van dinsdag 17 april en bleek ongefundeerd. Dat kan, is vast waar. En tegelijk geeft zo’n stelling en de noodzaak die de redactie van NRC Next voelt om het te onderzoeken aan, dat er misschien wel een thema ligt.
De volgende beginzin heb ik gekregen van een deelnemer aan de laatste Vrije Werkkring van Vrije werker Stan Lenssen:
Ken je dat gevoel? Volgens mij hebben we dat allemaal wel eens, vaker of minder vaak. En dan? Wat doe je met die gedachte? Volgens mij zijn er verschillende manieren om zo’n probleem, of dilemma, of hoe je het wilt noemen, te tackelen.
Laatst was ik aan het wandelen, met mijn geliefde. Onderweg kwamen we bekenden tegen. Zoals te doen gebruikelijk wisselden we de beleefdheidsvraag uit: “Hoe gaat het?” Ik vertelde dat ik die dag, na een week van griep, voor het eerst weer buiten was. Mijn gesprekspartner had dat ook. Bij alles wat mijn partner of ik tegen die anderen zeiden had één van de twee anderen (steeds dezelfde persoon, de ander stond wijselijk, zwijgzaam aan de kant) precies dezelfde ervaring. Wat mij betreft herkenbaar en om te lachen, in dit ge val. Soms kun je ook maar beter inwendig lachen.Soms heb je meer of anders nodig en kun je het lot een handje helpen.
In positieve zin dan. Je kunt je voorbereiden op een gesprek door met jezelf af te spreken om te luisteren. Doe het maar eens, het is de moeite waard. Bijvoorbeeld door actief te luisteren. Dat kan met LSD, niet dé drug, mnaar misschien wel een drug, om een aangenaam en effectief gesprek te voeren.
In het geval van mijn ervaring, een plotselinge ontmoeting, heb ik achteraf, inwendig, het voorval en het gedrag van de persoon weggelachen. In dit geval was dit geen probleem. Maar stel je voor wat je kunt winnen als je samen met zo iemand aan tafel zit, iemand die het allemaal al kent, meegemaakt heeft, praat hem of haar er niet van. Dan kun je zelf, na een valse start de ruimte nemen om actief te luisteren. Het biedt jou en de anjdert de kans voor een goed, effectief en aangenaam gesprek.
