Een goed gesprek met – anderen en jezelf

oordeel‘Speak for yourself’, oordeel niet over anderen

Als ervaringesdeskundige hoor ik veel en makkelijk over andere ervaringen. Ook in mijn werk met mindfulness. We (let op, dat doen we allemaal) hebben vaak ons oordeel, of een goedbedoeld advies voor wat de ander moet doen of wat hij of zij niet goed zou doen. En tegelijk ben ik zo blij als mensen me iets persoonlijks vragen en belangstelling hebben voor mij. Kijk eens diep in je binnenste. Hoe vaak kom je dat tegen? En hoe vaak doe je dat zelf? Iemand zei me eens dat goedbedoelde adviezen (‘je moet eens…’) vriendschappen kostte. Omdat die persoon dat goedbedoelde advies in de wind sloeg.

Niet oordelen, wat levert dat op?

[Lees meer…]

Zenden, zenden en nog meer zenden

Herken je dat?

Dat we vaak willen laten weten hoe iets óns vergaat of dat ik of mijn gesprekspartner weet hoe dingen zijn of gaan. Of dat we of ze er al ervaring mee hebben. Ken je het fenomeen dat we allemaal zendingsdrang hebben? De één meer dan de ander. Ik heb het een beetje van me af gegooid. Doordat ik zoveel ervaring met mindfulness heb, kan ik dat. Helemaal weg gaat het, wat mij betreft, nooit. En hoe zeer ik ook voorstander ben van een goed gesprek – ik, en jij ook, dat weet ik zeker – zend graag.

Probeer maar eens uit

[Lees meer…]

Hoe gaat het met jou?

‘Goed’ Dat zei ik vroeger altijd  automatisch.

Ken jij dat soort uitwisselingen? begroeting

Dat doe ik zelf altijd. Omdat ik het op zich wel een aardige begroeting vind. Maar: ik probeer zo geïnteresseerd mogelijk te klinken. Want ik vraag je toch om hoe het met je gaat? Dat wil ik wel echt weten!

Nadat ik de diagnose MS kreeg, vroegen mensen me ook ter begroeting: ‘hoe gaat het met jou?’ In het begin antwoordde ik automatisch met: ‘goed’. Maar waarom ik echt geïnteresseerd ben in hoe het met iemand gaat, is omdat ik graag eerlijkheid hoor. En toen ik wist, dat het terecht niet goed met me ging, kreeg ik het heel moeilijk uit mijn mond: ‘goed’. Dus dan maar eerlijk zijn. ‘Slecht’ of ‘naar omstandigheden oké’. Toen ze het voor heerst hoorden, fronsten mensen hun wenkbrauwen, vaak gederangeerd.

Dát hadden ze niet verwacht!

En toch wil ik niet liegen. Dan maar met de blote billen op tafel. Ik kan wel liegen, maar dan bedenken mensen zelf hun eigen verhaal. Want ze horen het wel als ik een beetje dubbel praat. Of ze zien dat ik wankel loop. En weet je wat?

Misschien willen ze de waarheid liever niet horen

Ten minste, die indruk heb ik wel. ‘Hoe gaat het?’ ‘Goed’ is een prettige begroeting. En dan is het misschien niet zo handig om meteen uit te wisselen hoe het écht zit. Ik krijg die begroeting tegenwoordig helaas wat minder. Een mens weet nu eenmaal dat ik een voorstander ben van de echte waarheid. En wil hij of zij die wel horen?smiley