11 december -tip van deze dag: ‘Als je met een ernstig probleem geconfronteerd wordt, denk dan goed na…

…Is er een oplossing, dan heeft het geen zin om je op te winden. Is er geen oplossing dan heeft het geen nut om je op te winden’. – Dalai Lama

______

 

Dat is bekende taal voor me. Ik gebruik het voor mindfulness-lessen. We maken ons vaak zorgen, liefst hardop zodat iedereen het kan horen, over het leed en problemen waarmee we kampen. Dat moet iedereen weten. De las die ik geleerd heb via mindfulness is, dat veel praten en klagen over problemen niet tot een oplossing leidt en soms wel tot irritatie bij anderen. Ik heb MS. Dat haat ik en dat bepaalt mijn leven, maar levert geen oplossing. Ik doe het m,aar mee en ik probeer zo min mogelijk tegen anderen erover te klagen. Zoals Dalai Lama bepleit.

Ken je mij?

Misschien wel. Doordat je mijn blogs hebt gelezen of doordat we op de één of andere manier verbonden zijn (vriendschap, familie).

Weet je hoe het met mij gaat?

Waarschijnlijk weet je dat ik MS heb. Secundair-progressieve MS. En waarschijnlijk weet je ook dat ik nogal dol ben op mindfulness (ik ben opgeleid als trainer). Het gaat meetal relatief goed met me. En nu, in de herfst niet. Daarom heb ik ook niet zoveel geblowd de laatste tijd. Maar waarom ik hier vooral mee bezig ben, is door een opmerking van mijn vader. Een bekende van ons vroeg hem hoe het met meegaat. ‘O, redelijk goed,’ antwoordde hij.

Klopt dat?

Het was al een opmerking van de zomer, langer geleden. Misschien was dat zo. Maar hij heeft het aan mij toen niet gevraagd. Misschien hoopte hij dat ik me zo voelde. Of misschien wilde hij de goede kant (van wie/wat?) laten zien. Hij heeft me toen in ieder geval niet gevraagd hoe het met me ging. Dus:

Een goed gesprek is handig

Vraag aan een ander zelf hoe het gaat. Het lijkt wel aardig, maar hecht aan wat ‘een ander’ zegt niet veel waarde. Ga liever een goed gesprek aan.

Een goed gesprek met – Mindfulness, voor alle leeftijden, voor alles wat je wilt

Een familielid van me is heel ziek. En, wat haar betreft, oud. Ik heb haar aangeboden om haar in te leiden in mindfulness. Maar zij vindt dat ze daar te oud voor is.

Is dat zo?

Dat weet ik niet. Maar als het waar is, dat de leeftijd van mensen stijgt naar 100 plus, dan leeft iemand van omstreeks 70 nog heel lang. En zou ik het niet handig vinden om al die tijd te lijden onder ‘ziek zijn’. Sowieso streven mensen vaak naar een zo hoog mogelijke leeftijd. Ik vraag me altijd af: ‘onder welke omstandigheden’?

Ik ben gelukkig

 

Zo lang die voorwaarde er is, en de omstandigheden relatief acceptabel, dan wil ik nog wel even. Ik denk dat mindfulness iedereen kan helpen, jong en oud. En een mens haalt er uit wat hem of haar vast. En laat andere dingen liggen. B deed mindfulness, maar mediteert niet meer zoveel. Het past hem niet. Hij is wel aanspreekbaar op elementen die we van mindfulness hebben geleerd. Ieder zijn ding, dus.

Maar te oud is niemand ervoor

Zeker als de gemiddelde mens nog zó lang moet dooremmeren.

 

 

Er is wat er is

Eerder zei ik al dat ik mijn ziekte had geaccepteerd. Dat is zo. Maar MS ontwikkelt zich. Ook bij mij. Zo kamp ik met pijn, continu en vooral ’s nachts. Dus accepteren is een ding. maar…

Wanneer is het erger? En voor wie?

Ik moet oppassen dat ik niet in die vragen blijf hangen. Dat kost energie. En die heb ik ook al te weinig. Mindfulness heeft me geleerd om ermee te zijn om dingen los te laten. Dat lukt, redelijk, maar ik kamp wel nog met een probleempje: ik voel me verantwoordelijk voor mensen die dat niet doen.  Bij de deelnemers van Hersenz, bijvoorbeeld. Zij denken niet energie te kunnen ‘regelen’. En dat kost mij weer energie.

Ik kreeg de diagnose ms (13 jaar na de eerste schip) en ik dacht ‘o, het zit dus niet tussen de oren.’ Ik heb ook altijd bewogen en mindfulness geleerd na mijn depressie (een symptoom van ms, zo bleek later). Daardoor beweeg ik redelijk en denken ,mensen dat het wel goed met me gaat.Dat is slechts ten dele waar.

Maar ik er niet meer over wil er niet over ‘nuilen’ (een woord dat ik me uit mijn studententijd herinner). Ik wil het zelf loslaten. MS is K… en, er is wat er is.

Iedereen beklaagt me.

Wil ik dat?

Lief dat iedereen me beklaagt, maar ik wil er niet teveel mee bezig zijn. Er is wat er is. Dat wil ik onthouden en uitdragen. Ik doe mijn best.

Grenzen stellen – echt

Net was ik bezig met het vervolmaken van mijn doelen voor Hersenz, voor de module energie. Dat zijn er vooralsnog twee: plannen en gemzen stellen. Een ander doel voor mij kan zijn om mijn eigen vermoeidheid te herkennen. Bij de doelen die ik voor mezelf heb gesteld herken ik zaken voor ‘gewone’ mensen. Grenzen stellen, bijvoorbeeld. Zo werd ik pas geconfronteerd met het gedrag van een mevrouw die vast leek te hangen aan haar wekelijkse zit plek. Ten minste, dat liet ze ons weten: ‘Ik moet steeds ergens anders naar toe, maar ik pas me wel aan.’

Zijn dat grenzen?

Ik weet het niet. Maar ze heeft het wel even laten weten. Een grens is toch wanneer je er niet over heen wilt gaan? Of als je het zegt en er tegelijk heel coulant afstand van doet? Voor mij zijn grenzen er niet vaak, maar ik wil er wél aan vasthouden. Ik weet dat ik dat moeilijk vind, vooral als ik er anderen, vaak dichtbij aan vast wil houden.

Maar als ik mijn energie wil houden, dan ga ik dat doen! Ik hou je op de hoogte.

Ik, klagen? Anderen ook?

 

Laatst werd ik geconfronteerd met het negatieve beeld dat menen van zichzelf en hun omstandigheden hebben. Iemand zei tegen me dat ze het wel  heel zwaar heeft. Terecht. Ze heeft mentaal en fysiek klappen gehad. Maar ze is al zeventig en een tijd geleden was een mens blij als zij of hij die leeftijd haalde.

Mag je klagen?

Natuurlijk mag dat. En tegelijk vraag ik me af waarom een mens klaagt. Om het aan iedereen te laten weten? En waarom? Maakt dat het dan niet zo erg?

Nieuwswaardenheorie

[Lees meer…]

Mindfulness en energie – laad je batterij op

Onlangs kwam ik de informatie tegen die zegt dat mindfulness kan helpen bij het opladen van je batterij. Uit ervaring weet ik dat dat kan helpen. Ik heb net kort gemediteerd, 5 minuten. Dat voelde goed, daar wordt dor mindfulness ook aandacht aan gegeven. Aandacht, hier en nu voor jezelf. Als ziek persoon (MS) heb ik ook vaak te maken met een half lege batterij.

Hersenz

[Lees meer…]

MS en energie – dat staat dicht bij elkaar

Mijn directe achterban komt vandaag terug van ‘A camping flight to Lowlands’. Het was er fantastisch. Ik gun het ze en ik ben jaloers op ze. Mijn ziekte (MS) laat het niet meer toe om erbij te zijn. Maar: de belangrijkste reden om niet meer mee te gaan (een paar jaar geleden was ik er wel) is energie. En mijn blaas werkt niet meer zo goed.

 

Energie

De energie leek het niet goed te trekken. Ik ging ervan uit dat ik daar thuis minder last van zou hebben. Slechts deels is dat zo. Mensen die heel dichtbij me staan, deden ongevraagd alles voor me: afwassen, vuilniszak buitenzetten, opruimen, spullen aannemen. Dat was lief. Maar het stond me ook in de weg. Mensen kwamen. Die kregen koffie van me. ‘Moet ik je vuilniszak opruimen?’ Mijn antwoord was ‘nee’. Zo vol was hij toch nog niet? Wel, dus. Dat was voor mij de kans om hem ze;f op te ruimen. dicht te knopen en buiten te zetten. Dat kan ik! Hij stond zaterdag nog achterom, ik zou hem z0ndagavond voor aan straat zetten. Maar dat was al gedaan toen ik even weg was! In plaats van dat ik geholpen ben, kost het me veel energie. En ook goed opgeruimde spullen moet ik nu zoeken omdat ik ze ergens anders bewaar. Ook dat kost energie.

Wat kan ik nog?

Ik probeer zoveel mogelijk zelf te doen. Wat ik nog kan, doe ik en wat niet meer lukt, daar vraag ik hulp voor. Die krijg ik en die waardeer ik. Maar als ik er iets van zeg, van ongevraagde hulp, heb ik mensen beledigd. Daar gaat mijn energie weer. Mindfulness zegt daarover: ‘Er is wat er is’. Dan neem ik dat maar voor lief. Dat accepteer ik dan maar.

Ik bereid me met goed genoegen en met belangstelling voor op de terugkomst en de mooie verhalen van B en de kids en, er is wat er is.

Een goed gesprek met – MS en mindfulness

Lang geleden heb ik melding gemaakt van de invloed van mindfulness op MS. Voordat ik de diagnose MS kreeg, was ik al mindfulness-trainer. Omdat MBCT (mindfulness based training) mijn zoveel gegeven had en omdat ik dat wilde doorgeven aan anderen. Nu weet ik meer wat het MS-patiënten te bieden heeft. Het geneest niet , maar het heeft voor mij en wetenschappelijk bepaald ook voor andere MS-patiënten de kwaliteit van leven verbeterd. Ik was depressief zonder dat ik van mijn ziekte wist. Door minfulness kan ik positief met mijn leven omgaan.

Wetenschappelijk bewezen

[Lees meer…]

Een goed gesprek met – recycling

We zijn gelukkig met onze verhuizing. Mensen vragen ons waarom we niet op vakantie gaan. Dan kunnen we met goed fatsoen zeggen dat we met ons ‘nieuwe’ huis bezig zijn. Maar e-gen-lijk vind ik, en B geloof ik ook het wel fijn om lekker thuis te zijn. Met een grote tuin, een fijn terras, gelijkvloers een badkamer (vanwege mijn ziekte wel handig), slaapkamer en nóg een huiskamer.

Koelkast

[Lees meer…]