Een goed gesprek met elkaar en met MS

De afgelopen dagen waren mensen blij dat populisme een halt is toegeroepen. Ik ook. En tegelijkertijd heeft het me aan het denken gezet.

Welke rol speelt communicatie daarin?

En, dichter bij mezelf: welke rol speelt communicatie bij reacties van mensen op mijn toestand? Mensen zijn heel lief naar mij toe. Ze bieden vaak hulp aan als ik het nodig zou hebben. Ik heb het zelden nodig. Ik niet of B niet. Denk ik.

Wat communicatie in zo’n geval daarmee kan doen? In mijn geval dan. Ik ben te verlegen om te doen zoals het volgens mij moet. Ik doe het vaak wel, hoor. Ik doe er mijn best voor.  Niet wegkijken, maar aankijken. En uitleggen dat ik weliswaar relatief veel hulp zou kunnen gebruiken, maar dat ik er soms niet zo voor voel. Omdat ik me zelf zo lang mogelijk overeind wil houden. Omdat ik niet teveel ‘bemoeizucht’ wil. En dan weet ik vooraf al dat mensen dat op het moment zelf glashard ontkennen. Ze willen me niet in de weg zitten. Ze willen me vooral met alle hulp die ze kunnen bieden, bijstaan. En daar lees je al hoe het voor me werkt:

Luister nou eens

Daar ben ik, daar zijn we slecht in. De reden waarom populisme bij de verkiezingen zo’n grote rol heeft gespeeld, kan zijn dat we niet naar elkaar luisteren. We weten alles al, rechts, links, groen, grijs, Nederlands, Turks, …. Om te kunnen samenleven zou het wel handig zijn om met aandacht naar elkaar te luistereen in een goed gesprek.

Voor mij persoonlijk, maar ook maatschappelijk zou het goed zijn om een goed gesprek met mensen te voeren, niet wegkijken en luisteren met aandacht voor elkaar. Of weet jij het al?

Laat wat van je horen

*