Een goed gesprek met – zenden én ontvangen

Vandaag was ik met mijn dochter in een wachtkamer van het AZM. Er kwam een hard pratende vrouw met een kinderwagen bij zich. Ze had begeleiders bij zich. Aanvankelijk dacht ik dat ze verstandelijk gehandicapt was, maar toen kreeg ik het door: ze was doof.

Iedereen keek, maar

Ze praatten niet terug. Ik ook niet. Ze praatte zelf wel hard, maar ze was onverstaanbaar. Ze kon, denk ik, zelf ook niet horen hoeveel lawaai ze maakte. Doordat ze onverstaanbaar praatte, voerde niemand een gesprek met haar. Behalve haar begeleiders, in gebarentaal. Eigenlijk laat dat mij zien hoe het tussen ‘normale’ mensen ook gaat.

Mensen praten makke;ijk, maar luisteren weinig

Ik ken mensen die continu aan het woord zijn. Die soms ook informatie aan me geven waarvan ik me afvraag hoe zij daaraan komen. Van wie ze dat gehoord / ontvangen hebben. En ik ken mensen die héél goed kunnen ontvangen. Dat vind ik bijzonder. Ken je dat? We (ja, ik ook en anderen ook) luisteren heel slecht. En het is zo fijn als iemand naar je luistert. Daar zend je toch voor?