Zenden, zenden en nog meer zenden

Herken je dat?

Dat we vaak willen laten weten hoe iets óns vergaat of dat ik of mijn gesprekspartner weet hoe dingen zijn of gaan. Of dat we of ze er al ervaring mee hebben. Ken je het fenomeen dat we allemaal zendingsdrang hebben? De één meer dan de ander. Ik heb het een beetje van me af gegooid. Doordat ik zoveel ervaring met mindfulness heb, kan ik dat. Helemaal weg gaat het, wat mij betreft, nooit. En hoe zeer ik ook voorstander ben van een goed gesprek – ik, en jij ook, dat weet ik zeker – zend graag.

Probeer maar eens uit

In de mindfulness-training die ik geef, nodig ik deelnemers uit om hun verhaal te vertellen tegen een ander. Die ander mag de verteller alleen maar aankijken en niet praten. Dát is moeilijk! Ik hoor vaak achteraf dat de verteller voor het eerst het gevoel had, dat er echt naar hem of haar geluisterd werd. En dat, terwijl ik beroepsmatig geleerd heb, dat ik moest knikken en samenvatten zodat de spreker zich gehoord voelde.

Ik weet niet wat meer waar is, maar ik denk wel dat het met zenden te maken heeft. En dan komt het belangrijkste: wordt de zender ook ontvangen? Krijgt hij of zij ook de aandacht waar hij of zij op rekent? Of rekent hij of zij er niet op? Waarom dan toch zenden?

In mijn omgeving is een persoon die zeer goed is in aandacht geven. Die veel belangstelling heeft voor de ander. Eerlijk, oprecht en zichtbaar. Die geen aandacht voor zichzelf vraagt, maar die wél heel veel positieve aanbracht krijgt. Hij is wat dat betreft mijn grote voorbeeld. Laat dat zenden maar zitten.

Laat wat van je horen

*