Een reisje met aandacht en ‘een goed gesprek’

Ik bedoel dus: over hoe het niet moet, maar daarop kom ik zo wel terug.

Ik heb een scoot-mobielscootmobiel

Dat is dan weer het voordeel van het nadeel  (voor wie dat niet weet: ik heb MS). Toen ik voor het eerst in het ziekenhuis werd geconfronteerd met de scoot-mobiel, was ik ‘not amused’. In mijn dorp bewegen alleen maar bejaarden zich voort op scoot-mobiel (althans, zo zag ík dat). Nu heb ik één. En ik ben heel blij dat mijn actie-radius met dat vervoermiddel zo is uitgebreid. Ik kan veel verder, zelfstandig, ergens komen, waar ik in het laatste half jaar altijd hulp (een chauffeur) nodig had. Ik kom waar ik wil zijn. Omdat een scoot-mobiel niet zo hard gaat, beleef ik veel met aandacht. Ik kijk mijn ogen uit. Hoe makkelijk kun je ergens blij mee zijn. Zo ga ik met de scoot-mobiel een paar keer per week van M naar U. Dat is een prachtige route. Al rijdend heb ik oog voor de omgeving, voor mijn eigen zithouding, voor de geluiden, van mezelf en van daarbuiten. Door te scooten gaat het niet snel-snel-snel en is de mogelijkheid om aandacht te geven aan de reis heel groot.

aandacht

En toen ik er bijna was

Wat blijft staan, is dat een mens goed moet opletten in het verkeer. Dat deed ik. Dus ik zag een man en een vrouw voor me die druk kaarten aan het bestuderen waren. De mevrouw blokkeerde het fietspad waarop ik zat. Ze keek vragend mijn kant uit. Ik manoeuvreerde zodat ik plek voor haar kon maken. Ik dacht: ‘die wil de weg vragen’. Dat deed ze. Maar ze keek wel over me heen naar een fietser achter me, die ik nog niet had zien of horen naderen. ‘Weet u de weg naar Maastricht?’, riep ze tegen haar. Ik was verbaasd. Ik dacht dat ze mij de weg wilde vragen. Maar als je in een scoot-mobiel zit, ben je blijkbaar niet in staat tot een goed gesprek. Het deed me pijn. Wat ik miste, was de voorwaarde voor een gesprek: belangstelling. Ik vroeg me af wat er op zo’n moment in de hersenpan van zo iemand gebeurt. Denkt zo iemand iets? Het antwoord kan ik niet geven. Op het moment dat ze haar vraag stelde aan de persoon achter me (ik reed haar bijna om) kon ik alleen verbaasd reageren: “Ik dacht dat u mij wat wilde vragen,” en ik reed meteen door.

Dus, na dit blog, neem ik het maar mindful op: ‘er is wat er is. Ik leef met deze ervaring gewoon door.

Over iljas

Ilja Aussems is mijn naam. Ik ben specialist in "een goed gesprek met" Ik blog er elke week over, met mijn opleiding als communicatie-wetenschapper en mijn werkervaring als docent / trainer en adviseur bij de hand. Ik begeleid professionals die willen groeien in hun werk en/of privé. Ik ben jouw bruggenbouwer, train en begeleid je bij een goed gesprek met jezelf en met je doelgroep in je werk (klanten / cliënten, leerlingen, collega's, netwerk) en privé (jezelf, je relatie, je gezin).
Dit bericht is geplaatst in aandacht, mindfulness, MS met de tags , , , . Bookmark de permalink.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.