Weet jij het antwoord? – Over mijn ontwikkeling en mijn naïveteit

Ik ben op gegroeid in Zuid-Limburg Limburg

In een prachtige omgeving. Ik ben er niet voor niets, na 17 jaar nadat ik er wegging, weer gaan wonen. Maar goed, hier dus. Toen ik jong was, groeide ik heel braaf op. Ik deed het goed op school, zat elke zondag in mijn zondagse kleren in de kerk en jongens voetbalden en meisjes handbalden. Vanaf mijn 18e wilde mijn oma al van me weten of ik een ‘liefste’ had. Nou, het kwam dus goed uit dat ik op mijn bijna 18e een ‘goed geleerd’ vriendje had gescoord die inmiddels de liefde van mijn leven is geworden. Dus voor een belangrijk deel heb ik voor de ‘goegemeente’ veel of alles goed gedaan. En dat is even zo gebleven.

nestEn toen verliet ik het nest

Op mijn 18e ging ik in Nijmegen studeren. Niet te ver weg, maar wél op kamers. Ik kwam ook niet volgens verwachting elk weekend naar het zuiden, want mijn vriendje woonde ook ‘ ver weg’ (nog verder dan ik) en we wilden vooral elkaar ‘zien’. Het ging goed, het was leuk, zeker in mijn studententijd en mijn jonge jaren. Ik studeerde in Nijmegen en even in Brussel, ging samenwonen in Tilburg en studeerde af.

Het is nooit goed – voor de goegemeente

Ik merkte  dat andere wetten gelden dan waarop ik zou rekenen. We verhuisden vaak, door heel Nederland, kregen drie kinderen, waarvan één adoptiekind en ik had veel verschillende banen. Ik ben overigens nooit werkloos geweest, voor de overheid dan. De laatste keer besloot ik zelfstandig ondernemer te worden. Dat beviel het beste.

En toen begonnen de problemenproblemen

Ik som ze op, zodat je begrijpt wat ik daarmee bedoel. Misschien denk ik er zelf dan ook wel wat minder problematisch over.

  1. Omdat we zo vaak verhuisden, hebben we ook veel verschillende huisartsen en tandartsen gehad, heb ik veel verschillende ziekenhuizen en hulpverleners bezocht. En dan had ik vooral pijnen en depressieve klachten, a-typisch dus. Mijn vragen aan jou: Duurde het daarom 15 jaar voordat ik de diagnose MS kreeg? Moet een mens niet zo vaak verhuizen en niet zo veel verwachten van de medische ‘stand’? Is het wel zinvol om ‘ja’ te zeggen tegen een digitaal patëntendossier? Wat levert het op en voor wie?
  2. Ik ben inmiddels zo’n 6 jaar zelfstandig. Voor wat het waard is, want ik kan nauwelijks nog werken. En ja, ik besloot een arbeidsongeschiktheidsverzekering (AOV) af te sluiten. Dat is duur! Maar ja, een mens moet, in noodgevallen toch wel verzekerd zijn. Dacht ik. Na een paar jaar, ongeveer 4 jaar geleden, besloot ik toch maar eens contact op te nemen met mijn AOV. Ik had last van duizeligheid. Ik kon niet meer goed autorijden en kon niet meer makkelijk naar klanten toe. Ik toog op verzoek naar de verzekeringsarts (helemaal naar Utrecht, dat is ver van Zuid-Limburg, zelfs met de trein) en werd uit de verzekering gegooid. Na navraag bij mijn huisarts bleek dat ik iets vergeten was door te geven aan de verzekering. Ik had namelijk twee jaar daarvoor een bloedprik gehad waarin onderzocht is of ik bloedarmoede had. Echt, vergeten! Dus, mijn vraag aan mezelf en aan jou: Moet een mens alles schriftelijk vaststellen? Was ik te naïef om te denken dat iedereen in goed vertrouwen handelde? Zijn AOV’s er om mensen uit de brand te helpen als ze het nodig hebben? Mag ik dat van ze verwachten? En, hoe kan ik nu afgekeurd worden?
  3. Ik  kan niet meer goed werken omdat ik ziek ben. B. werkt zich drie slagen in de rondte voor zijn gezin. Ik kan er niet veel tegenover stellen. Dus ik dacht (met instemming, ja): dan wil ik wel weer studeren. Mijn hersenen werken nog wel. Ik heb een voorlichtingsbijeenkomst bijgewoond van de Master ‘ media culture’ van de Universiteit Maastricht. Dat leek me geweldig! Het past bij communicatiewetenschap en het gaat over vraagstukken die nu een rol spelen in de samenleving: hoe zijn nieuwe media van invloed op ons leven? Dat wilde ik studeren! Ik besloot me aan te melden. Het is een Master, dus de organisatie / toelatingscommissie wil allemaal spullen die bewijzen dat ik al succesvol gestudeerd heb. En vooral: digitaal. Ik ben afgestudeerd in 1994. Ik heb mijn scriptie geschreven op een PC, een 386 AX of zoiets. De rest van de informatie heb ik gedrukt. Dus ik stuurde maar alles per post. Ik belde of het was aangekomen. Nee, maar het zou wel goed komen. Niet, dus. Toen ik deze week nog een keer voor de zekerheid belde en mailde was ik te laat. Mijn vragen aan jou: Heb ik alweer teveel vertrouwen in mensen gehad? Was ik te naïef? Wordt er helemaal niet meer gedacht in papieren? En waarom krijg ik dan zelf wel van die nare papieren om het tegendeel te bewijzen? Is dit college 1 van ‘media culture’? Moet ik me niet druk maken omdat ik toch teveel van mezelf eis?

Vooral die laatste vraag baart me zorgen. Mensen van ‘vroeger’, uit mijn oude netwerk, vinden dat ik teveel van mezelf vraag en begrijpen niet dat ik zoiets als nog een studie zou willen.

En ik zit met het gevoel dat ik te zeer dacht te zijn ontwikkeld tot ‘een professionele vrouw van de wereld’ die tegelijk nog leeft volgens de principes van vroeger: alles in goed vertrouwen. Naïef?

naïef

Over iljas

Ilja Aussems is mijn naam. Ik ben specialist in "een goed gesprek met" Ik blog er elke week over, met mijn opleiding als communicatie-wetenschapper en mijn werkervaring als docent / trainer en adviseur bij de hand. Ik begeleid professionals die willen groeien in hun werk en/of privé. Ik ben jouw bruggenbouwer, train en begeleid je bij een goed gesprek met jezelf en met je doelgroep in je werk (klanten / cliënten, leerlingen, collega's, netwerk) en privé (jezelf, je relatie, je gezin).
Dit bericht is geplaatst in communicatie, MS. Bookmark de permalink.

6 reacties op Weet jij het antwoord? – Over mijn ontwikkeling en mijn naïveteit

  1. Andrea Scheepers schreef:

    Hallo Ilja,
    Wat een prachtig blog over je ontwikkeling en je naïviteit. Ik weet ook het antwoord niet, maar wat betreft je ambitie om nog een studie te volgen. Ga ervoor, je hersenen werken nog prima zoals jezelf terecht opmerkt en jezelf ontwikkelen leidt absoluut tot levensvreugde.
    Alles in goed vertrouwen en naïef? Ja misschien wel, maar kun en wil je dit veranderen. Het is toch verschrikkelijk als je nooit meer in goed vertrouwen kunt handelen. Dan maar af en toe teleurgesteld worden.

    Groetjes, Andrea

    • iljas schreef:

      Hoi Andrea,
      Dank voor je e reactue We hebben het er net over gehad. Ik heb erover gedacht, weet nog niet wat te doen. Goed vertrouwen zal wel het langste werken. En van mindfulness heb ik geleerd dat er is wat er is. En verder heb ms een nadeel en tegelijk het voordeel van vwrplicht rust nemen en ook zo handelen. Laat ik dat maar doen 😉 x, Ilja

  2. Hanneke Jonkers schreef:

    Beste Iljas,

    Indrukwekkende blog … je ziet veel …voelt veel…wilt veel…je bent veel!
    Dat maakt je ambitieus … heb ik veel respect voor … Naïviteit heeft iets puurs … dat vind ik mooi.
    Teleurstellingen blijven bestaan als je puur mens bent.
    Ik heb geen tip … ik heb ook geen antwoord … ik vind je zoektocht indrukwekkend … mij inspireer je!

    X Hanneke

  3. mirjam lemaire schreef:

    Hi Ilja,

    Antwoorden heb ik niet. Wel een mening over dit onderwerp. Een mening die jij met je voorbeelden volledig bevestigt.
    Ik ben zelf werkzaam in de Informatie technologie en weet dus van de hoed en de rand daar waar het de mogelijkheden en middelen betreft van digitale informatie. Maar jouw voorbeelden laten duidelijk zien wat ik al een tijdje roep: het zijn niet de middelen die het probleem veroorzaken (bijv wel of geen digitaal patientendossier) maar de intrinsieke interesse in en gevoel van verantwoordelijkheid voor jouw specifieke case van de gebruiker van die middelen (arts, verzekeringsvertegenwoordiger, universiteitsmedewerker) .
    Bij het gebrek daaraan zal geen enkel middel voldoende blijken om het JUISTE resultaat te behalen en zul jij, als niet standaard persoon (en volgens mij bestaan standaard personen alleen in de projectfase van een IT project, maar dat is een andere discussie….), altijd aan het kortste eind trekken.

    En die studie: go girl!! Laat je niet kisten!!

    • iljas schreef:

      Dank voor je hekdere cerhaal. Ik weet dat je gekijk hebt. Ik heb het bblog vooral uit frustratie geschreven. Ik ben nu vooral op zoek naar een manier om die frustratie te handlen. Totdat de volgende teleurstelling volgt. Van mijn opkeiding tot mindfulness- trainer heb ik geleerd: ‘be with it’. Raar maar waar: het helpt me ;-).

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.